Ahsen Nur Kilitçioğlu’nun Aydınlatılmayan Ölümü

Ahsen Nur Kilitçioğlu'nun Aydınlatılamayan Ölümü...

30 Mayıs 2025 tarihinde Gazimağusa Silver Beach sahilinde sığ kayalıklar arasında cansız bedeni bulunan 26 yaşındaki Ahsen Nur Kilitçioğlu’nun ölümü, aradan geçen zamana rağmen KKTC adalet sisteminin, kamu kurumlarının ve toplumsal duyarlılığın önünde ağır bir soru işareti olarak durmaya devam etmekte. Olayın ardından polis tarafından yapılan “cinayet bulgusuna rastlanmadı” açıklaması, dosyanın üzerini kapatmak yerine, ailenin ve kamuoyunun kafasındaki şüpheleri daha da derinleştirdi. Gelinen aşamada ailenin ve hukukçuların Polis Genel Müdürlüğü (PGM) ve polis teşkilatına karşı açtığı davalar, yalnızca bir bireyin adalet arayışı değil; devletin “etkin soruşturma” yapma yükümlülüğünün yargı önündeki çetin bir sınavıdır.   

Kurumsal Güvensizliğin ve Davaların Temel Nedenleri

Aile ve dava avukatlarının PGM nezdinde idari şikayetlerde bulunması ve meseleyi yargıya taşımasının arkasında, cevapsız bırakılan somut ve hayati soru işaretleri yatmakta:   

Şüpheli Şahsın Kimliği ve Çıkar Çatışması: Dosyadaki en kritik düğüm noktası, Ahsen Nur’un yakın ilişkide olduğu ve şiddet iddialarıyla gündeme gelen kişinin aktif görevde bir polis memuru olması kşkusuz. Soruşturmanın, şüphelinin meslektaşları ve görev yaptığı Mağusa Polis Müdürlüğü tarafından yürütülmesi, tarafsızlık ilkelerini derinden zedelediği bir gerçek. Davanın en temel amacı, çıkar çatışmasını engelleyerek dosyanın bağımsız bir adli müfettişe devredilmesini sağlamak.   

Eksik ve Yüzeysel Dijital Tahkikat: Soruşturma sürecinde binden fazla kamera açısından yalnızca kısıtlı bir kısmının incelenmesi, mühim olan HTS/baz verilerinin ve dijital ayak izlerinin tam anlamıyla rapora yansıtılmaması kafalardaki şüpheyi artırdı.

Kayıp Emareler ve İfade Tutarsızlıkları: Miting ve olay günü Ahsen Nur’a ait cep telefonu gibi hayati emarelerin kayıp olması, aile bireylerinin beyanlarının ifade tutanaklarına tam işlenmediği yönündeki şikayetler ve otopsi raporundaki vücutta tespit edilen yaralanma/düşme izlerinin kesin bir illiyet bağına oturtulamaması, kolluk kuvvetlerinin tahkikattaki özen yükümlülüğünü tartışmaya açmıştı.   

Polise ve PGM’ye karşı açılan davalar; ihmali görülen kamu görevlilerinin tespit edilmesi, soruşturmanın üzerindeki kapalı perdenin kaldırılarak açık bir Adli Ölüm Tahkikatı sürecine dönüştürülmesi açısından hayati bir adımdır. Bu hamle, adli makamları anayasal bir zorunluluk olan “yaşam hakkını koruma ve etkin soruşturma yürütme” sorumluluğuyla yüzleştiriyor.   

Kitlesel Tepkisizlik ve Kamu Vicdanının Sorgulanması

Soruşturmadaki tüm bu açık ihmallere, cevapsız sorulara ve şüpheli kadın ölümlerine dair birikmiş toplumsal hafızaya rağmen, Ahsen Nur’un ardından sokağa yansıyan kitlesel ve sürdürülebilir bir toplumsal reaksiyonun ortaya çıkmaması, meselenin en can yakıcı boyutunu oluşturuyor.   

Bir toplumun şüpheli bir kadın ölümünde "kolluk kuvvetlerinin kendi personelini koruduğu" algısına karşın kitlesel olarak ayağa kalkamaması, kamu vicdanının ne denli aşındığının göstergesidir ne yazık. Birkaç kadın örgütünün ve duyarlı küçük grupların münferit çabaları dışında, sokakta kitlesel bir baskının kurulamamış olması; kanıksanmış bir çaresizliğin, adalet sistemine duyulan inançsızlığın veya "bize dokunmayan yanar" halinin acı bir yansımasıdır.

Ahsen Nur Kilitçioğlu'nun ölümündeki şüpheler aydınlatılmadığı ve bu kurumsal ilgisizlik kitlesel bir vicdan hesabına dönüşmediği sürece, cezasızlık kültürü derinleşecek ve toplumsal güvenlik hissi temelinden sarsılmaya kaçınılmaz olarak devam edecektir.