Gitme Başımdan Aysel

GİTME BAŞIMDAN AYSEL

Yıllardır gittiği terapisti sorunun köküne inmeyi başaramazken, yapay zekayla yaptığı birkaç konuşmanın kendi kendiyle yüzleşmesini sağladığını gözyaşları içinde anlatıyor bir kadın Internetteki platformlardan birinde..

Beni en çok ağlatan müzik tango olsa da, kendimizi teslim ettiğimiz hiçbir şeyin kendimizi teslim edeceğimiz şeler olmadığının farkına varırken tekrar ve tekrar Tezer Özlü’yü hatırlayacağız kaçınılmaz olarak:

‘’Hiç aile olmayacak insanlarla bir araya geldim, gene aile olduk’’.

Yüzlerinde kar maskesi ve nazi sembollü tişörtleriyle vegan yemek tarifleri anlatan ikilinin kanalı Youtube tarafından sakıncalı bulunarak kapatılana kadar kaç kişinin ‘zehirlenmiş’ olacağının hesabını yapıp duran endişeli ‘solu’ teselli edebilecek ne olabilirdi şimdi?

Ya da on yaşındaki Tacik çocuğun Moskova yakınlarındaki okulunda ‘No Lives Matter’ sloganlı yelek giyen dokuzuncu sınıf öğrencisi tarafından sadece Tacik olduğu için vahşice bıçaklanması, hangimizin umutlarını intihardan kurtarabilirdi bu yeryüzünde?

Çocukluğumuzun güler yüzlü televizyon kahramanı Bill Cosby bir seri tecavüzcü..

Her şovunu ‘Birbirinize iyi davranın’ sözleriyle bitiren Ellen DeGeneres melek yüzlü bir canavar…

Ve Deepak Chopra da Epstein’le sıkı fıkı dost çıktıysa..

Ve Kubrick.. Ve David Lynch umdukları kadar bile anlaşılamamışlarsa ne yazık, bundan sonra payımıza düşecek fırtınaların hesabını nasıl yapabilirdik?

Her haber bültenine Ukrayna’daki savaşın kaçıncı günü olduğunu hatırlatarak başlayan haber spikerleri şimdi artık söze ‘barış olmayacak’ diye başlıyorlar.

Barış olmayacak.

Bu iki kelimenin bize mesela, burada Kıbrıs’ta ne ifade ettiğini hiç kestirmek istemezken, en kötü ihtimali hayal etme konusunda hayal gücümüze kesinlikle güvenemeyeceğimi gayet iyi biliyorum. Şimdi Ukraynalıların kurdukları ateşkes hayalini bizim Kıbrıs’ta ‘barış’ diye kanıksadığımızı ve geçip giden zamanın hiç sevilmeyecek şeyleri bile bize nasıl sevdirdiğini kendi kendimize ettiğimiz en büyük ihanet olarak yazıyorum bu köşeye.

Olacak olanları ‘1984’ün sonunda bize gösteren Orwell nasıl boyun eğeceğimizi, isyanımızı kendi ellerimizle öldüreceğimizi… Ve sonunda başımızdaki ‘Büyük Kardeş’i de öyle ya da böyle seveceğimizi- bizim bir ‘Sevgi Bakanlığımız’ da yokken üstelik -101 numaralı odadaki ihanet - diye kayıtlara düşmemiş miydi?

İşte Yanis Varufakis… Yunanistan’ın eski Ekonomi Bakanı, Spotify’ın müzik önerilerine arkadaşlarının verdiği müzik tavsiyelerinden çok daha fazla güvendiğini itiraf ediyor; çünkü Spotify onu arkadaşlarının tanıdığından daha iyi tanıyor, yoksa bu kadar isabetli tavsiyelerde bulunamazdı, öyle değil mi?

Bizi bizden tanıyıp, sonra bizi yine bize tanıtmak için emrimize sunulan yapay zeka asistanları efendilerine diğer bütün hizmetkarlardan daha sadıksa eğer, geriye dönüş yolunu bulabilmek için Hansel ve Gretel gibi yola ekmek kırıntılarını serpmek bizi sonsuza dek kaybolmaktan kurtarabilir miydi?

Üzerimize yapıştırdıkları bütün kimliklerden önce insan olduğumuzu ve her şeyden önce insalığımızı koruyabilmek için, her türlü şiddetin önüne geçebilmek için ne gerekiyorsa yapmaya çoktan hazır olmamız gerekirken, egomuza sarılıp ‘Alexa’ya teslim olduğumuza çok pişman olacağımızdan hiç kuşkum yok.

Yine de belki son kez etten kemikten göreceğimiz Noel Baba’ya haber uçurmak gerekirdi: biz hala eskiden bir günde ve biz halâ hayalperestiz.

Yani, gitme başımdan Aysel.

Hepinize mutlu bir yıl dilerim..