başlamıştım iyice. Özbekistan restoranında her zamanki gibi bütün masalar doluydu. Özbek havalar çalıyordu orkestra. Kendilerine takkeleriyle özgü Özbekler Moskova'nın göbeğinde ikinci bir Buhara inşa etmişlerdi sanki. Samsı denilen bir çeşit börek getiriyorlardı. Güçlükle bir yer bulabildik kendimize. Gözüm, kulağım İslam'da. 

-Başıma gelenleri sorma, diyor. Çok kötü.

Ve başlıyor her şeyi sırayla anlatmaya.

Doğrusu inanıp inanmamak arasında bocalıyorum.

Dediğini yapmış. Gitmiş Türk elçiliğine. Kapıdaki Sovyet milisinden sıyrılmak için koşarak girmiş içeri Kendini çok iyi karşılamış elçilikteki Türk görevliler. Büyük bir ilgiyle dinlemişler. Türkiye hakkında çeşitli broşürler vermişler. (Cebinden çıkarıp birkaç tanesini bana da gösteriyor). Sorunlarını Ankara'ya bildireceklerini söylemişler.

(Garson söylediğimiz yemekleri masaya yerleştirirken susuyor, sonra devam ediyor).

Ne olmuşsa elçilikten çıkarken olmuş. Dışarıda herkesin kendini tutuklamak için sıraya girdiğini düşünürken, bakmış kimsecikler yok. Elçiliğin tam kapısında ise boş bir taksi. Kısmetim iyi diyerek hemen atlayıvermiş. Çek, yoldaşım, demiş. Taksici de görevini eksiksiz yerine getirip doğru KGB merkezine götürmüş

onu!

- Içeride çok silkelediler beni, diyor. Üç kişi ortaya sıkıştırıp, karnıma, sırtıma durmadan vurdular. Elçilikte kiminle görüştüğümü, konuştuğumu sordular. Sonra bir kağıt uzattılar önüme. Imzala, dediler. İmzalamazsan kurtuluş yok. Neydi o kağıt?

Elçiliğe gitmediğime, orada kimseyle görüşmediğine dair...

-İmzaladın mı? 

-İmzalar mıyım? Dayağa devam ettiler. Hala kan işiyorum....

-Peki, sonra?

-Bir hücreye attılar beni. Orada imdada yetişti benim iğneler. Herkesin gözü önünde çıkardım ve bakın intihar ediyorum işte diyerek yuttum hepsini Hemen hastaneye kaldırdılar beni.

(Bir yandan votkalarımızı yudumluyor, bir yanda da restoranda bizimle ilgilenen  var mı diye bakınıyoruz).

- Hastanede işler iyi gitti. Bir telefon buldum ve Türk elçiliğini aradım çaktırmadan. Durumu anlattım. konsolosu çıkıp geldi hastaneye. Böylelikle Amerikalılar devreye girdi. ABD konsolosu çıkıp geldi hastaneye. Böylelikle serbest bırakıldım. Bana para da vermek istedi Amerikalılar, ama bizi burada sefil zannetmesinler diye almadım parayı. Hem de onnuk yoktu cebimde. Biletimi kesip Azerbaycan'a eve yollamak istediler, ona da razı olmadım. Bundan sonra daha kalabalık gelin bizim elçiliğe, dediler. Biz Amerikalılar değer veririz insan haklarına... 

- Demek değer verirler... 

-Evet öyle söyledi.

Orkestranın çaldığı Özbek havalara bayılıyorum. Ama istemeyerek bulaştığım bu işler sıkıyor beni. Beladan değil, onaylamadığımdan. İslam'ın anlattıkları doğru mu, yalan mı, onu kestiremiyorum. Binbir gece masalı gibi her şey. Ama Bolşoy Tiyatrosu önünde gözlerimle gördüm işte. Amerikan bayracığının dalgalandığı arabadan çıkıp boynuma sarılmadı mı? Tüm bunlar yalan ise, o arabada işi ne? Sıradan hiçbir Sovyet yurttaşının binemeyeceği o arabaya nasıl bindi?

Sorular kafamı kurcalıyordu. Daha bir süre oturduktan sonra restoranda onunla ayrıldık. Boş taksi yakalamaya çalıştım kapıda. Kuyruğa girdim. Paltomun yakalarını kaldırdım.

İzleniyor muyum acaba?

5 NİSAN

Bu ne biçim uygar toplum? Sokak ortasında göz göre göre dövülen adamı kurtarmaya yanaşmıyor kimse. On kişi çullanıp bir kişinin kaşını gözünü dağıtıyor da aldıran yok.

Belaya bulaşmamak için ellerinden geleni yapıyorlar adeta. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın!"

Bakü'de gördüklerimi anımsatıyor birden.

Bir gece sinemadan çıkmış, otobüs bekliyordum.

Oldukça kalabalıktı durak. Otobüs de inada gecikiyordu.

Kalabalığa sonradan karışan üç-beş delikanlı oradaki genç bir kıza önce sözle asılmaya başladı. Çevredekilere filan hiç aldırmıyorlardı. Umurlarında değildi kimse. Durağa otobüs beklemek için de gelmemişlerdi.

Ve ne yazık çevredekiler de onları umursamıyorlardı. Daha doğrusu umursamamaya, olanları görmemeye çalışıyorlardı. Allah göstermesin, zavallı kızcağıza yardım etmek gerekir, başları belaya girerdi sonra.

Kız yalnızdı. Ve çevredekilerden de yardım umudunu artık yitirmişti anlaşılan. Delikanlılar gittikçe azıtıyorlardı. Çevredekilerin sessiz kalışı onları daha da cesaretlendirmekteydi.

Laf atmalar elle sarkıntılığa dönüştü. Delikanlılardan biri eğilerek kızın kulağına birşeyler fısıldamaya çalışıyor, kız geri geri çekiliyordu.

Doğrusu kentin bu en işlek caddesinde dünyaya meydan okuyan bu serseriler görülmeye değerdi. Hele çevrenin umursamazlığı. Kimbilir, belki içinden kızanlar, karşı çıkanlar vardı. Belki bir gözüpek ortaya atılsa, serserilerin üstüne yürüse, gerisi de ona yardım edecekti. Ama nerde?

Ben en çok kendi hareketsizliğime kızıp durur ve ne yapacağımı düşünürken hiç beklemediğim bir şey oldu. Birden çabucak, telaşla bana sokuldu kız.

- Ne olur, evime gitmeme yardım edin, dedi.

- Merak etmeyin, evinize bırakırım sizi, dedim.

Delikanlılar şaşırmışlardı. Bize bakarak yumruklarını sıkıyor, "şimdi senin de hakkından geliriz" diyerek hırlanıyorlardı.

Daha birtakım şeyler söylüyorlar, ama bildiğim Rusça bunları anlamama yetmiyordu. Kızın ise yüzü kızarıyordu.

Az sonra otobüs göründü. İte kaka doluverdik içine. Sığmayanlar kapıda asıldı. Yarı gövde dışarıda. Şoför besbelli alışık, aldırmadı kapılara asılanlara, sürdü gitti.

Serseriler peşimizi bırakmamışlardı. Onlar da binmişti. Göz göze izliyorlardı bizi.

Kızın evi çok uzaklardaydı. Banliyölere gelmiştik. Yeni binalar görünüyordu çevrede. Her durakta, "burası mı?" diye soruyordum. Ilk kez geldiğim, hiç tanımadığım yerlerdeydim. Gittikçe boşalıyordu otobüs. Herkese yetecek kadar boş yer açılmıştı.

Delikanlılar direniyorlardı. Çıkmak için beklediklerini anlamıştık. Ortalık sessizdi. Seyrekleşiyordu evler. Burada işimizi bitirseler kimsenin ruhu sezmezdi.

Saat 12'ye geliyordu.

- Bizimki bir sonraki durak, dedi kız. Kalkıp yürüdük arka kapıya. Delikanlılar da ön kapıya giderek aynı anda çıkmaya hazırlandılar.

Otobüs durdu. Açılıverdi kapılar. Önümde benden önce çıkmakta olan kızı kolundan kavrayarak geri çektim birden.

Hiçbir şey anlamamış, ürkekçe bana bakıyordu. Delikanlılar ise yetişip çıkmışlardı. Otomatik kapılar da bekletmeden kapanıvermişti yeniden. Açılsın diye yumrukladılar, ama aldırmadı şoför, gazladı.

Belli ki alışıktı böyle şeylere.. 

(Sürecek)